Chodów

Pierwszy drewniany kościół w Chodowie powstał z fundacji krakowskiego biskupa Zawiszy z Kurozwęk w latach 1379-81.

W najstarszych dokumentach bożogrobców parafia chodowska jest zapisana jako podległa zakonowi, natomiast miejscowość pozostawała w rodzinie Zawiszów. W 1404 r. Michał z Radomska - proboszcz generalny bożogrobców - nabył Chodów za 1 400 grzywien srebra i odtąd zarówno parafia jak i okoliczne miejscowości należały do zakonu.

Podobnie jak Miechów, Chodów dotykała dość często klęska pożaru. Ten z 1720 r. doszczętnie strawił kościół.

Staraniem miejscowego proboszcza Baltazara Wróblewskiego nowy, drewniany kościół poświęcono już w 1723 r. W czasie zaborów w 1823 r. (a więc już po kasacie zakonu bożogrobców) parafia chodowska została podporządkowana do Uniejowa i kościół utracił status parafialnego.

Staraniem wielu okolicznych mieszkańców, w tym obywatela Chodowa Mikołaja Raja, władze carskie wyraziły zgodę na przywrócenie parafii w Chodowie. Zgoda została uzyskana po audiencji u cara Mikołaja II, do którego udała się delegacja składając przy tym liczne materialne dowody wdzięczności i poddania władzy rosyjskiej.

W 1904 r. biskup kielecki Tomasz Kuliński uroczyście erygował świątynię jako kościół parafialny. W 1931 r. kolejny pożar strawił świątynię i następna jaką wzniesiono bliżej głównej drogi była murowana. W 1938 r. biskup Franciszek Sonik poświęcił kościół, który szczęśliwie dotrwał do naszych czasów.

Kościół w Chodowie jest budowlą o znacznych rozmiarach, z wieżą usytuowaną nad kruchtą wejściową. Oprócz głównego wejścia w ścianie szczytowej znajdują się jeszcze dodatkowe boczne do kruchty oraz do zakrystii.

Nawa główna zakończona jest półkolistą absydą, w której jest umieszczony ołtarz główny. Przedstawia on ukrzyżowaną postać Chrystusa rzeźbioną w kamieniu umieszczoną na ciemnym tle które oprócz liter alfa i omega zawierają dziesięć cyfr rzymskich symbolizujących przykazania Boże.

Transept, umiejscowiony przy prezbiterium, kończą wysokie ściany zaopatrzone w okrągłe przeszklone witrażem okna. Pod oknami na ścianach umieszczone są stacje drogi krzyżowej. Podniesiony strop zakończony jest gwiaździstym sklepieniem ze złoconymi żebrami.

Dwie boczne nawy, oddzielone od głównej filarami podtrzymującymi strop, zakończone są ołtarzami umieszczonymi w płytkich wnękach ściennych. Lewy utrzymany w stylu ołtarza głównego poświęcony jest św. Józefowi i postać tego świętego z Dzieciątkiem Jezus zajmuje centralną jego część.

W prawym ołtarzu umieszczono rzeźbioną w kamieniu postać Matki Bożej Różańcowej.

Półkoliście sklepione okna zaszklone są witrażami przedstawiającymi postacie świętych.

Przy filarach podtrzymujących strop po obu stronach nawy ustawione są ławki.

W kruchcie wejściowej po prawej stronie wisi portret Mikołaja Raja oraz wielki kuty krzyż bożogrobców.