Wrocimowice

Pierwsze wzmianki o drewnianym kościele pochodzą z 1326 r. Z Wrocimowic pochodził chorąży krakowski Marcin Wrocimowski, słynny uczestnik bitwy grunwaldzkiej. Jest on uważany za fundatora kolejnego - zapewne też drewnianego - kościoła. Wieś przechodziła w różne ręce; jej właścicielami byli Wielogłowscy, potem Oraczewscy. Ostatni jej właściciel żupnik krakowski Mikołaj Koryciński zapisał Wrocimowice oraz Racławice Andrzejowi Batoremu generałowi bożogrobców.

Obecny - murowany kościół wzniesiono w latach 1748- 54. Jego głównym budowniczym był Maciej Cepigowski.

Kościół jest jednonawowy i czteroprzęsłowy, orientowany z dwoma dobudówkami nadającymi zewnętrznemu zarysowi kościoła kształt krzyża.

Wyposażenie kościoła posiadaja cechy barokowe i wczesnorokokowe.

Główne wejście, od zachodu, umieszczone jest na wprost rokokowego ołtarza z drugiej połowy XVIII w. W centralnej części ołtarza umieszczony jest obraz św. Andrzeja Ap. (namalowany w latach 1850-1860 przez Wincentego Wodzinowskiego), a po bokach Przemienienia Pańskiego i Wniebowzięcia Matki Bożej (namalowany wg obrazu hiszpańskiego malarza Bartolome Esteban Murillo z XVII w.).

Boczne rokokowe ołtarze, powstały w drugiej poł. XVIII w. Umieszczono w nich obrazy przedstawiające św. Jana Chrzciciela i św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus.

Na uwagę zasługuje także rokokowa ambona oraz dwa zachowane, również rokokowe konfesjonały.

Transept znajdujący się przy prezbiterium kończą z obu stron rokokowe ołtarze, a w nich barokowe obrazy: cud św. Jana Kantego z dzbankiem i Matka Boża Szkaplerzna. Obraz MB Szkaplerznej zasłaniany jest kopią obrazu Zwiastowanie - Giovani Baptisto Pittoniego.

Podziały wewnętrzne ścian uzyskano za pomocą parzystych lub zdwojonych pilastrów, belkowania i ślepych arkad. Zastosowano sklepienia kolebkowe z lunetami, na gurtach. Fasada frontowa kościoła ma dwie kondygnacje ze szczytem ujętym wolutami. Podziały uzyskano za pomocą parzystych i zdwojonych pilastrów oraz belkowania i gzymsów. Ściany boczne o podziałach ramowych. Wieżyczka umieszczona w środku dachu kościoła ma sygnaturkę barokową.

Obok kościoła stoi drewniana dzwonnica o konstrukcji słupowej. Zbudowana jest na planie kwadratu o pochyłych ścianach, z nadwieszoną izbicą i dachem namiotowym, zwieńczonym ośmioboczną wieżyczką z kopułką. Dzwon odlany został w 1530 r.